“Draai de rollen eens om”

Ik geef twee dagen per week als gymjuf les op een basisschool. Op vrijdagochtend begin ik om half 8 met opbouwen voor groep 3 en 4. Om 08.10 uur worden de meeste kinderen gebracht en wat me dan opvalt is dat meestal de vaders erg enthousiast worden van alle gymtoestellen die er dan staan. ‘Oh wat leuk, ik krijg zelf zin om mee te doen’, waarop ik antwoord: ‘Dat is goed, trek je schoenen maar uit dan mag je meedoen!’ Maar dan blijken ze ineens toch iets minder enthousiast.. Wat houdt ze op zo’n moment nou tegen? Je kan met je kind mee gymmen, alles staat al voor je klaar en je hebt nog een pappa-dag ook dus alle tijd voor plezier en onbezorgd spelen. Dat soort momentjes houdt me daarna dan nog wel eens bezig. Want hoe fijn zou het zijn om op dat moment het kind in jezelf weer te bevrijden.

Alhoewel ik natuurlijk ook wel snap dat het gek voelt om mee te gymmen terwijl alle ogen op je gericht zijn en er thuis misschien ook nog van alles moet gebeuren. Maar toch heb ik het idee dat iets anders de belemmering is; bijvoorbeeld: ervaring. ‘Dat kan ik vast niet meer’. En: ‘wat als ik ineens een blessure oploop?’ Het zit allemaal in je hoofd, angst om de controle te verliezen en fouten te maken.

Wees weer kind 

Ik denk dat we hierin nog veel kunnen leren van onze kinderen. Voor hen is angst nog geen belemmering want zij leren juist door fouten te maken. Ik hoop dat we onze kinderen daarin wat meer proberen te volgen en hierin met hen mee te gaan; onze kinderen groeien juist als ze mogen laten zien dat zij wel iets kunnen wat jij verleerd bent #verbinden

Dus speciaal voor die vaders op vrijdag ochtend: trek je schoenen uit, stap over die angst heen en geniet weer van het spelen!